Dulu..
saya terserempak sorang kakak
dukung anak yang sikit lagi nak jatuh
lenguh tangan katanya
saya tolong dukung anak dia sampai kat lif
fuhh..memang berat anak dia walaupun baru berapa bulan
comel..lena je tidur
kakak tu kata dari klinik, bawak anak dia jumpa doktor
pastu nak pergi tengok mak dia pulak yang masuk wad
tapi tiba-tiba dia tanya saya (dengan selambanya)
"dik, ada sepuluh ringgit tak? nak beli susu anak.."
oh..ye ke..kesiannya
bukak dompet, hulurlah sepuluh ringgit
walaupun duit tak berapa nak ada time tu
Tadi..
tengah tunggu kawan
tiba-tiba datang sorang kakak
bawak anak duduk dekat kerusi berhampiran saya
anak dia comel...lena je tidur
kakak tu tegur saya
"ingat lagi tak? haritu tolong kakak dukung anak"
oh..ingat-ingat!
borak-borak-borak
ish..mana kawan saya ni, lambatnya nak sampai
borak-borak-borak lagi
tiba-tiba dia tanya saya (dengan selambanya)
"dik, ada sepuluh ringgit tak? nak beli susu anak.."
erkk..kesiannya..
tapi hati rasa ragu-ragu
nak bagi, tak bagi, nak bagi, tak bagi..
nak bagi rasa ragu-ragu
betul ke susah atau cuma ambik kesempatan?
pakai baju cantik je..
lagipun dulu tu....
tapi tak nak bagi..kesian tengok anak dia
comel...lena je tidor
'maaf la kak, saya ada 5 ringgit je' sambil hulur duit
ermm...saya tipu...sebenarnya ada je sepuluh ringgit
tahu..tak baik tipu...
tapi hati rasa ragu-ragu
(lagipun duit tak berapa nak ada..kalau kaya raya takdelah nak berkira huhu)
dia tanya lagi
"takde ke sepuluh ringgit? nak beli susu anak lima belas ringgit"
ermm..tak tau nak jawab apa dah ni..
"nanti tanya kawan boleh..ada tak sepuluh ringgit?"
alahai...
pastu kawan saya pun sampai..
(oh..penyelamatku! haha)
dia suruh saya tanya kawan saya
saya cakap "akak tanyalah"
"dik ada tak sepuluh ringgit?"
kawan saya "sorry kak, tak bawak duitlah..tadi pun pinjam kawan"
ok..kawan saya pun tipu...uhuhuhu...
"kami balik dulu ye kak!"
lari cepat-cepat
Saya cerita kat kawan saya..kisah yang dulu tu
kawan saya cerita kat saya..kisah kawan dia yang pernah kena jugak
sebab tu dia tak bagi duit
haih..macam-macam la perangai manusia ni kan
saya tak tau nak kata akak tu tipu ke apa
saya tak tahu kisah sebenar dia
mungkin dia memang susah
mungkin dia memang terdesak
dan mungkin itu aje cara untuk dia dapat duit
saya tak tahu
dan untuk judge akak tu atas apa yang saya sendiri tak tahu
pastilah tak adil untuk dia
(tapi sebagai manusia biasa, tak mudah nak buang prasangka tu)
biarlah..itu antara dia dengan Tuhan
kalau betul dia susah,tak ada duit nak beli susu anak
"kak, saya mintak maaf sebab tak tolong akak"
tapi kalau dia tipu pun
"kak, duit tu saya bagi untuk anak akak..sebab kesian kat dia..akak tak kesian kat dia ke?"
realitinya..
susah nak cari kejujuran dalam dunia ni
nak kata akak tu tak jujur?
heh..saya sendiri pun tak jujur
kan ke saya tipu takde duit tadi..
manusia..masing-masing mencari jalan untuk melepaskan diri sendiri
kehidupan yang menghimpit
dan kita yang tersepit!